Vlinders, bussen en andere Nederlandse woorden

Soms heb je van die dagen dat je wilt dat niks mis gaat. Dat zijn dan meestal de dagen dat alles wat mogelijk fout kan gaan, ook flink fout gaat.
 Het was mijn plan om naar Bunnik te fietsen om mijn huurcontract te ondertekenen. Op het laatste moment heb ik mijn plannen gewijzigd en als een echte antiheld de bus gepakt.
Ik hoorde de mooie geautomatiseerde stem zeggen: “het volgende station is: Bunnik Station”. Waarop ik compleet content het raam uit heb zitten staren. Mijn gedachten gingen zoiets als: Bunnik station, daar moet ik zijn, ah kijk daar heb je het spoor al. Wat rijden we er in een rare boog omheen. Hey we rijden de snelweg op. O FUCK O FUCK O FUCK FUCK FUCK FUCK FUCK. -Drukt op stop knop-…………… Te laat. Gevolgd door dezelfde geautomatiseerde vrouwen stem: “Het volgende station is: Gemeentehuis”. Bedankt muts! WELK GEMEENTEHUIS?!!!!!!
Domme fout, ik was er vanuit gegaan dat Bunnik een metropool was waar werkelijk iedereen uit zou stappen, in werkelijkheid is Bunnik een nietszeggend gat waar mensen niet doode gevonden willen worden. Foutje, bedankt.
Ik stond op en ben naar de buschauffeur gelopen. De beste man was zo vriendelijk me erop te wijzen dat ik gewoon de straat over kon steken en vervolgens de bus terug kon nemen. Die bus stopte alleen niet bij het station. Dus vroeg ik buschauffeur nummer 2 om raad. Hij zei me nadrukkelijk dat ik na het uitstappen LINKS af moest slaan. LINKSS!! Ja meneer, ik ben dan wel een vrouw maar ik ben niet achterlijk. Ik weet best dat links niet rechts is. Dit is het stuk van het verhaal waar even niks fout ging.
Ik schaamde me dood omdat ik alweer te laat was, alweer de weg kwijt was en alweer…. Nouja een typische RP actie vlekkeloos heb uitgevoerd (talent noemt men dat). Gelukkig belde op dat moment mijn nieuwe huisgenoot die ook een contract moest ondertekenen. Ze had de trein gemist en is een kwartier later. Prima. Ik ging geduldig in het zonnetje zitten wachten.
Terwijl ik zat te wachten op de trein kwam er een Franse bagpacker op me afgelopen. Zijn bankkaart werd niet geaccepteerd door de NS-ticketmachine, of ik geld met hem kon wisselen? Nee ik had geen 5 euro aan kleingeld. Wel had ik 3 euro. Hij gaf me zijn briefje van 5. Ik pinde zijn kaartje van 2 en gaf hem 3 contant. Hij was zelfs zo blij dat hij een witte vlinder voor me georigamid (kun je van origami een werkwoord maken?) heeft. Ik heb nog een paar minuten met een irritante grijns op mijn gezicht gezeten totdat de trein arriveerde. Vervolgens ben ik blij mijn huurcontract gaan ondertekenen. Allemaal mooi en wel.

Moderne Ouders

Zo nu en dan reis ik naar het hoge noorden om het weekend bij mijn ouders te spenderen (en de vieze was af te leveren).
Mijn ouders hebben de dagen op de kalender afgestreept, want ja de finale van Holland's Got Talent mag niet gemist worden natuurlijk. Hoewel ik liever de TV mijd ben ik er gezellig bij gaan zitten. Mijn vader zat ondertussen enthousiast Jeweled op zijn Ipad te spelen, terwijl mijn moeder uit alle macht probeerde uit te loggen op facebook op haar gloednieuwe smartphone. Aan het einde van de finale staat mijn vader uit het raam te gluren. Eerst compleet in trance door de maan die met een gele gloed de donkere regenwolken verlicht. Daarna lijkt hij geobsedeerd door een ster in de lucht. Voor ik het door heb staan mijn ouders beiden met hun speciale sterrenkijk app te zoeken welke ster daar nou zo mooi schijnt. Het blijkt Jupiter te zijn. Met daarnaast Mars. Geen ster dus, maar een planeet. Mijn vader loopt enthousiast naar het andere raam want hij wil Uranus zien. Om de een of andere manier word ik altijd een beetje giechelig van die planeet. Ik wil graag even naar "UR ANUS" kijken..
(Ik zal niet te hard lachen).
Terwijl mam wild met haar telefoon loopt te zwaaien zegt ze tegen mijn vader "Kijk, daar heb je M93". Waarop mijn vader nonchalant antwoord: "Daar heb ik niet zo veel mee, met M53". Hij heeft waarschijnlijk liever "UR ANUS".
Na deze analyse van de sterrenhemel boven ons hebben ze hun kont weer op de bank geparkeerd. Waarna mijn broertje heldhaftig verteld hoe hij mij via google streetview heeft geholpen om de weg te vinden. Om dat ik hopeloos verdwaald was geraakt. Waarop mijn moeder haar smartphone naast zich neerlegt, haar hoofd naar mij toedraait, en me over haar bril aankijkt met een blik in haar ogen die zegt: "Ja lieverd, had je maar naar me geluisterd en een smartphone genomen, dan had je de weg met je GPS zelf kunnen vinden". 1-0 voor mijn moeder.

Nieuwe generatie bouwvakkers waar we blij van worden (wat een lange kop zeg)

Times are changing. Toen ik vanochtend naar de faculteit fietste werd ik niet door bouwvakkers nagefloten. Geen straf. Wel hebben zo ongeveer alle bouwvakkers hoi tegen me geroepen. Het hele geheel deed me sterk denken aan de begin scene van “Belle en het Beest”. (Bonjour, Hallo, Bonjour, Bonjour, HALLO!!) Die scene waar zij in haar lange jurk met een boekje over de straten van een Frans plattelandsdorpje fladdert. Alleen had ik geen boek, en fietste ik in plaats van lopen. Maar dat ter zijde.

Ook waren de bouwvakkers geen 40+ers met asociale bierbuiken, kalende koppen en een bouwvakker decolleté waar je U tegen zegt. In tegendeel, het waren waren niet onaantrekkelijke jeugdige figuren…

Vind ik blij met deze ontwikkeling? JA!

Belle en het Beest - In ons dorp

So you think you can... wait. What?

Door cartoonist Dan Piraro:

A hippie in the morning

Fijne geluiden in de ochtend. Lekker met A op de hippietour (ik logeer bij A deze week.)
Dit liedje kende ik nog niet. Dus een nieuwe aanwinst voor mijn sixties speellijst *yay*
Arlo Guthrie - Coming into Los Angeles

Look at all the lonely people

All the lonely people

Where do they all come from?

All the lonely people

Where do they all belong?

Klinkt het bekend? Dit is het refrein van Eleanor Rigby van de Beatles. In het Dagblad van het Noorden stond vanochtend een artikel over de Elenoar Rigby generatie. Als onvervalste Hippiefanaat was ik meteen geïnteresseerd. Toch bleek het onderwerp iets te verschillen van mijn verwachtingen. All the lonely people. Uit een onderzoek van “The Mental Health Foundation” blijkt dat 60% van de jongeren tussen de 18 en 24 zich vaak eenzaam te voelen. Al die technologische vooruitgang en de daarbij horende sociale netwerken hebben ons gevoerd naar een gesprek van dit niveau:
- Hoi
+ Hallo
- Alles goed?
+ ja met jou?

- Ja ook

+ Mooi

- Nog wat gedaan?
+  nee, jij?
- ook niet
+ ik ga weer
= ok,
+ doei
- Ciao
Nou mensen, daar mogen we trots op zijn. Net zoals de 500 vrienden in je Facebook lijst.
Natuurlijk hebben we ook nog telefoons tegenwoordig,  smartphones. Hoewel de meeste mensen die ik ken absoluut onafscheidelijk zijn van hun telefoon, en er elke seconden mee what’s appen/pingen/facebooken/twitteren etc schijnen te complete vergeten te zijn dat je er ook mee kunt bellen. Wat jammer is, want ik vind bellen best gezellig.

Als ik met een vriend afspreek (lees VRIEND niet Facebookcontact) is het dan echt zo vreemd dat ik die persoon een hele dikke knuffel wil geven. Dat ik met dat persoon wil lachen en huilen en huilen van het lachen en lachen om het huilen. Waarmee ik een moment wil delen. Je mag me voor gek verklaren, maar ik heb het vermoeden dat ik niet de enige op de wereld ben die verlangt naar een connectie, naar vriendschap. Als je de kans krijgt, kijk je vrienden dan eens aan. Recht in de ogen. Deze persoon is jouw vriend(in), En hij of zij is absoluut geweldig met al zijn of haar goede en (ja sorry) slechte kanten. Met dit persoon kun je alles delen. Of veel. Een biertje in de bar, een filmpje en een traan omdat je net gedumpt bent. Waarom moet je op je computer verder zoeken naar zoveel mogelijk vrienden. Ze zitten of staan voor je. Ze zijn hier. 

Om het nog even af te leren:

Different languages

A fervent Buddhist lady made every effort to love others. But every time she went to the market, a merchant made indecent proposals to her.

One rainy morning, when the man bothered her once again, she lost control and hit him on the face with her umbrella.

That same afternoon, she sought out a monk and told him what had happened.

“I am ashamed,” she said. “I couldn’t control my hate.”

“You did wrong to hate him,” answered the monk. ” But life is about communicating our feelings to each other – and you need to understand that people are different”.

“The next time he says something, fill your heart with goodness.

And hit him again with your umbrella, because that’s the only language he knows.”

- Poalo Coelho