Ludo, ik hou van je

voor een dansje in de slaapkamer.
Ludovico Einaudi - Questa Notte

Het zijn ook maar mensen

Op dit moment is SS 3 happening hier op Dechen Choling. Wat het inhoud? Geen idee!
 Het zijn mensen die heel veel uur mediteren, denk ik. Verder weet ik dat de mensen hier alleen wit dragen. De deelnemers wel te verstaan. Ook moeten ze zich aan het "White Diet" houden.
Het minst entertaining voedselpakket mogelijk: Voedingswaren in de kleuren wit, geel, bruin en groen. Geen funky sausjes, geen tarwe, geen brood, geen vlees, geen kruiden, geen ui, geen knoflook.
Het blijkt wel weer dat ze zichzelf niet al te serieus nemen. Zo komt het voor dat je vrolijk naar de boutique loopt en ze een een magnum ijsje ziet eten. Of dat ze gezellig een praatje komen maken terwijl ze eigenlijk een stilte dag hebben of de ultieme klassieker iemand die stiekem na avondklok komt smullen van de chocoladecake in de staff dining room).

Nu ik mij ziek in mijn voormalige kamer heb verscholen (dorm 112). Krijg ik de kans om deze mysterieuze wezens eens wat beter te bestuderen. Er zijn namelijk drie deelneemsters die ook een bed in deze kamer hebben. Nou dacht ik: wit, geen entertainment, lekker simpel. Maar die gedachtekronkel was dus helemaal FOUT. Voor tien dagen zou ik inpakken: een witte lange broek, een witte korte broek, een wit topje, een wit shirt met lange mauw, en een witte rok of jurk. Misschien een witte legging om eens wild te doen. Deze mensen hebben het voor elkaar gekregen meer kleding mee te nemen voor 10 dagen dan ik mee heb genomen voor 4 maanden. (En ik heb overduidelijk te weinig meegenomen, daarom sturen mijn lieve oudjes me een doos met essentiële kledingstukken. Maar dat terzijde). Om het af te maken kleden ze zich ook nog eens drie keer per dag om. Met vanzelfsprekend de bijbehorende kledingcrisis. Moet ik deze rok wel met dit topje doen? Of staat deze broek toch beter? Of misschien een ander topje? Lijkt mijn kont dik in deze broek? In dit shirt heb ik mannenschouders etc etc etc. Als ze eenmaal de knoop hebben doorgehakt over de kleding moet het haar nog gedaan worden, de make-up bijgewerkt worden etc. Het zijn net gewone mensen, deze figuren in wit.

Het kan natuurlijk zijn dat ik “geen entertainment” helemaal verkeerd begrepen heb, maar ik vind het in ieder geval erug vermakelijk!

Het Gaat Rond

Van het ene drukke programma doken we rechtsstreeks in het volgende. En voor de verandering gaan we straks aan een stuk door naar druk programma nummer drie. En dat is te merken. Halverwege het huidige programma begonnen er verhalen de ronde te doen van zieke leraren, kuchende deelnemers en ook de staff blijft niet ziektevrij. Ik begon drie dagen geleden stemmig te kuchen en momenteel loop ik met een kruik rond, leef ik op mijn zelfgemaakte tijmsiroop en lig ik de hele dag in bed. Want ik wil natuurlijk niet buiten de boot vallen nu heel Dechen Choling collectief ziek is.

Hoewel ik gister nog vastberaden was te gaan werken werd mij toegang tot de keuken verboden. Ga in je bed liggen zeiden ze. Wees lief tegen jezelf. Je hoeft jezelf niet te bewijzen. Niet tegenover ons, en niet tegenover jezelf. Verdomde Hippies. Waarom moeten ze zo nodig aardig en zorgzaam zijn? En waarom hebben ze gelijk?  Kunnen ze niet gewoon te egocentrisch zijn om op te letten wat er met de rest gebeurt zoals in de "gewone" wereld? -zeur, zeur, zeur-

Hoe dan ook, voordat hier iemand het kantoor komt binnen gestormen met de boodschap dat ik terug naar bed moet.

Dus, tot snel lieve mensen!!!

Koek van eigen deeg met de groeten van moeder natuur

Na bijna 2,5 maanden vol zon en hitte was er ineens regen en onweer. Flits na flits verlichte de hemel, en regen kletterde neer op de gebouwen en tenten. Ik lag met mijn gewoonlijke foetushouding in de tent, en gelukkig had ik Maya bij me die dit keer als knuffelbeer/beschermer fungeerde. Voor het eerst kreeg ik het voor elkaar om een stapje terug te doen, en niet meteen als een bange haas ervandoor te schieten. Ik bleef liggen waar ik lag, schijtend in 7 kleuren (maar wel in tweevoud want ik ging voor de dubbele regenboog deze keer). De onweersbui trok over en uitendelijk viel ik in slaap.

Vanochtend kwam ik de tent uit en het was verbazingwekkend grauw buiten. Geen zon, slechts wolken, kou, vocht, en de hele energie leek weggezogen te zijn. Nou hebben de retreat mensen hun dag van golden silence (24 uur niet praten) maar normaal veranderd dat weinig in de aanwezige energie. Toen ik bij de chateau aankwam begreep ik waarom. Een van de grootste en oudste bomen hier op Dechen Choling was uit elkaar gevallen. 2/3 van de boom was van de stam afgerukt en met grof geweld op de grond gesmeten. Het was heel aangrijpend om het te zien. Omdat deze specifieke boom op zijn eigenmanier het boegbeeld van DCL is. Om het allemaal nog wat erger te maken in de Kami-tree ook geraakt. De Kami-tree draagt ze zoals ze hier zeggen een speciale energie die en word als “heilig” beschouwd. (je zou het kunnen vergelijken met die mooie witte boom uit Avatar) En ook die heeft een paar klappen moeten opvangen vannacht.

Het lijkt alsof de bewoners en deelnemers een collectieve klap in hun gezicht hebben gehad. Want vandaag arriveerd de Sakyong. Dus er had geen slechter moment kunnen zijn voor alles om in de soep te lopen. Op dit moment kunnen we niks anders doen dan ons overgeven aan de situatie en dankbaar zijn voor het feit dat 1. de boom van de chateau af is gevallen, en niet naar de chateau toe. en dat 2. er geen tenten in de buurt van deze boom stonden.

Zo heeft moeder natuur weer eens bewezen dat ze oppermachtig is, en dat we niks anders kunnen doen dan ons overgeven aan haar wil.

Zou ze het ook vervelend vinden als ik zou antwoorden met: "Ja moeder” ?

Rizzle Kicks - Prophet (Better Watch It)

Note to self

Be kind to yourself

WEEKEND!!!

Vrijdag was het weer community work afternoon. In plaats van ploeteren in de tenten of in de tuin mocht ik helpen in de keuken! Er moest een BBQ voorbereidt worden. 7 kilo aardappels wassen, in partjes snijden, kruiden en de oven in. Daarna sla wassen, sla snijden en een dressing maken. Omdat het zo onwaarschijnlijk droog is buiten besloot ik dat het niet zo’n gek idee was om het gebruikte water op de planten te gooien ipv weg te spoelen. Dus kom maar op met die Nobelprijs! De tijd vloog voorbij en plots was het 16:00 uur. Ook wel bekent als tea break! Er was appelsap (gemaakt van onze eigen appels), appelcider (dito) en er waren koekjes!!!!! GEWELDIG! Natuurlijk wel supergezonde suikerloze koekjes, maar koekjes desalniettemin! (how exiting!) Na de teabreak dook ik de keuken weer in om de laatste hand te leggen op mijn nobele taak (het snijden van mijn eigen aubergine). Toen ik hoorde dat er een BBQ zou zijn sprong ik op en neer als hyper klein kind die net een kindersuprise en een flesje kinder cola had verorberd. Maar al snel realiseerde ik me dat dat waarschijnlijk in zou houden dat ik (as usual) opgescheept zou zitten met brood en sla. Of brood, tofu, en sla (de variatie woehoee). Ik eet hier elke dag brood en sla. Natuurlijk ben ik hartstikke blij dat ik hier goed te eten krijg, maar als ze hier mogen genieten van worst en hamburgers mag ik ook iets eten wat ik lekker vind. Dus ben ik naar de supermarche gegaan om een aubergine te kopen. Gewoon een klein projectje om te kunnen bitchen. Ik vond dat ik het verdiend had. Om kwart voor 7 was het dan eindelijk zo ver. Chrisoff stond als een echte man met zijn tang in de aanslag bij de BBQ. Er waren tofu stokjes, met courgette en ui gemarineerd in een soya marinade voor de vega’s, en braadworst en hamburgers voor de rest. Maar het volgende maakte deze BBQ wel heel spannend. Er was bier, wijn en aperitief en er was mosterd, ketchup en mayonaise!!!!! Ongelofelijk!!! Om 8 uur was iedereen verzadigd. En om te compenseren voor al het vlees en vet werd er ’s avonds een dansfeestje georganiseerd. Een zaal vol schaamteloze oude dronken mensen die compleet los gaan op muziek uit de prehistorie. Natuurlijk deed ik vrolijk mee. Zaterdag werd ik wakker en mijn enkel voelde een beetje pijnlijk. Niet ernstigs dacht ik, heb ik wel vaker. Dus bleef ik vrolijk doorlopen. De pijn werd steeds erger en erger. En na een tijdje rade Susie (hij heet eigenlijk Daniel) me aan om te rusten er een ijs op te leggen. Ik parkeerde mijn billenfront op een bank in de eetzaal en instaleerde het koud gevaarte. Na 2 uur stil zitten kwam ons EHBO persoon tevoorschijn. Ze concludeerde dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik werd met grof geweld in de pick-up bus gegooid en Matthias wenste me succes: “Break a leg”. (je wordt bedankt). In het ziekenhuis moesten we wachten en wachten tot er een verpleegster kwam die geen Engels sprak, gevolgd door een zuster dus een beetje Engels sprak. Ik moest mijn ID en verzekering laten zien, en wat informatie op een post-it krabbelen. De zuster in kwestie keek bedenkelijk naar mijn naam een vroeg: “Is dit je meisjes naam?” Waarop ik natuurlijk antwoordde: “ja”.
– “ So you’re not married?
– “No.”
(opvallend de Franse zuster spreekt in mijn verhaal zowel Engels als Nederlands)!
Toen dat duidelijk was vroeg Sid me ten huwelijk. Maar na 2 minuten bedacht hij zich. Hij is al verloofd. Maar ik ben welkom om champagne te komen drinken op de bruiloft. Komt me stiekem veel beter uit. Na een lang en onduidelijk intake gesprek werd ik in een spectaculair klein kamertje gepropt. Met een ladekast vol met enge en toch fascinerende voorwerpen. Sid toverde zijn slogan boek tevoorschijn en na 1 slogan voorgelezen te hebben kwam de dokter binnen. Hij martelde me om te concluderen dat het waarschijnlijk niet gebroken is. Maaar ik mocht wel naar het spannende x-ray kamertje. Natuurlijk moesten ze eerst weten of ik zwanger was. NEE. Het wachten kon weer beginnen. In de hoop dat het lezen van slogans het tevoorschijn komen van de dokter zou versnellen haalde Sid nogmaals zijn boek uit zijn broekzak. “Pick a number between 3 and 59” zei hij. Ik koos nummer 33. en die gold als volgt: “Don’t bring things to a painfull point”. De ironie. Zuster nummer 3 kwam binnengelopen met een jonge Franse knul met een trainingsjack. Hij zou ons wel naar de X-ray kamer brengen. Ik ging door 3 verschillende delen van het ziekenhuis, de een nog lelijker dan de ander en eindigde uiteindelijk in een slecht verlichte bunkerachtige kamer. Het had een horror film kunnen zijn. Natuurlijk mocht ik mijn voet er niet afzagen maar werd die wel in de meest onmogelijke hoeken gekeerd om een mooi plaatje te kunnen maken. Daarna werd ik weer terug naar mijn kamertje gerold. Het wachten kon weer beginnen. Nog voordat Sid de tijd had om zijn slogan boek erbij te pakken kwam de dokter verstrooid binnen. Het is niet gebroken *HURRAY* maar ik mag 2 weken niet lopen *BOEEEE*. Ik moest zelf even langs de apotheek om een spalk, pijnstillers, spierontspanners, en troep tegen de zwelling te halen. Want daar doen ze niet aan in het ziekenhuis. Stel je voor, heb je iemand in een ongezellig wit met blauw kamertje gedumpt moet je ze nog iets geven tegen de pijn ook!!

Anyways.
Ik mag nu twee weken oefenen met niks doen. Wish me luck!