Een vriendendelijke vreemdeling

Het was donderdag avond, en een ijzige koude wind sneed in mijn wangen. Ik had net een half uur overgewerkt en ik verlangde ernaar om met een lekker deken om en een kop thee op mijn bed neer te ploffen en een filmpje te kijken. Maar eerst moest ik de reis naar huis afleggen. Normaal gesproken is dat 15 minuten op de fiets. Ik was nog maar net onderweg toen er een vreemde man op een fiets aan de andere kant van de weg fanatiek begon te zwaaien en riep dat er 100 meter verder op politie stond te controleren op verlichting. Hij had net een boete van 40 gekregen en vond blijkbaar dat is een dergelijke boete niet verdiende.
Ik bedankte de man in kwestie vriendelijk en veranderde acuut van richting. Mijn omweg kon beginnen. Uiteraard raakte ik de weg kwijt. Toen ik eindelijk weer een weg vond die ik wel kende kwam ik helaas tot de conclusie dat die weg me rechtstreeks naar het politiebureau zou leiden. Aangezien het mijn doel was geworden juist de politie te ontlopen in verband met boete-ontwijkend-gedrag was dat dus niet heel erg praktisch. Nogmaals veranderde ik van richting. Na 3 extra gefietste kilometers kwam ik eindelijk thuis aan. Zonder boete. Ik zette een kop thee, plofte neer op mijn bed en gooide Bridget Jones: The Edge of Reason in de dvd speler. Mijn avondje relaxen kon beginnen.

Ik zou graag van de gelegenheid gebruikmaken om tegen de vriendelijke vreemdeling op de fiets aan de overkant van de weg te zeggen: Jij bent mijn held van de dag!

Een ruwe diamant

Aladdin was vroeger al één van mijn favoriete films en toen ik de film gister weer eens opzette werd ik meteen weer helemaal blij. Een overdosis leuke liedjes en ook mijn lachspieren hebben weer een goede work out gehad. Naast alle leukigheid die ik me nog herinner van vroeger viel me deze keer nog meer op. Namelijk een heel mooi moraal waar ik me wel in kan vinden. Die overigens niets te maken heeft met de lampen van de blokker waar Herman Finkers is zijn liedje Aladdin over zingt.

Aan het begin van de film wordt het verhaal geïntroduceerd door een handelaar. Een grappig klein Arabische ventje die ons weet te vertellen dat het verhaal zal gaan over een jongeman die meer was dan hij leek. Een “ruwe diamant”. De jongeman in kwestie is natuurlijk Aladdin.

Aladdin is een kansarme bedelaar. Die samen met zijn aapje Aboe leeft van gestolen waren. Het komt dan ook meer dan eens voor dat hij met de stadswachten op zijn hielen rent voor zijn leven.

Natuurlijk kent dit verhaal ook een slechterik. Jafaar. Deze vreselijke man, die zoals alle slechteriken van Disney lang en dun is en slangachtige trekken vertoont, wil een magische lamp in zijn bezit hebben. Maar helaas voor Jafaar, heeft alleen een ruwe diamant toegang tot de grot der wonderen.

Als laatste mogen we de prinses niet vergeten, zij is namelijk de reden dat alles misloopt. Als zij niet was gevlucht, had ze Aladdin niet ontmoet, was hij niet opgepakt en was hij niet naar de grot der wonderen gestuurd. Maar dat ter zijde. In de grot vindt onze straatrat de lamp, maar houd hem zelf in plaats van hem aan Jafaar te geven. En dan ontmoeten we “geest”. Die drie wensen in vervulling kan laten gaan.

Natuurlijk wil Aladdin eerst het hart van de prinses winnen, door prins te worden. Zo gezegd zo gedaan. *hocus pocus* + *poef*. Gehuld in dure kleding en met een aap die vanaf nu door het leven gaat als olifant overwint hij het hart van de prinses.

Maar Jafaar hebzuchtig als altijd doet er alles aan om de lamp in handen te krijgen. En helaas voor Aladdin gebeurt dit ook. Jafaar wil alleen maar meer meer meer. Meer macht, meer geld. En helaas voor hem eindigt hij als geest in een lamp.

Nu is de vraag welke conclusies kunnen we hieruit trekken?
Om te beginnen is Aladdin arm en kansloos. Hij is een niets, een niemand. Toch is hij de ruwe diamant die Jafaar nodig heeft om de lamp uit de grot te halen. Wat is dan de kwaliteit van die ruwe diamant? Hij heeft een goed hart. Waar moed en wijsheid als vanzelf uitvloeien. En die staat compleet los van rijkdom en kom-af. Zoals een diamant is zijn goede onbreekbaar, maar heeft zelf de kracht om alles te breken. Aladdin wil alleen maar de liefde van de prinses, voor niets anders kan hij wensen. En daarom wenst hij de geest vrij.

Jafaar daarentegen is vreselijk hebzuchtig. Hij is met niets te vrede. Hij wil constant meer (Meer MEERR!!!). Helaas voor hem wordt dit zijn valkuil. Als sultan was hij niet machtig genoeg dus wilde hij tovenaar worden, maar een geest was machtiger dan een tovenaar. Dus was zijn laatste wens om geest te worden. Ieder voordeel heeft zijn nadeel. Zo zit deze hebzuchtige man voor altijd gevangen in een lamp. Onderdanig aan ieder mens die zich de meester van de lamp kan noemen.

Zaterdagmensen

Ja mensen, het is weer zaterdag. De enige dag in de week dat de stad in gaan werkelijk een kwestie van leven en dood is. Helaas vergeet ik dit vaak (elke week). Dus als ik dan op zaterdag weer eens vrolijk op mijn fiets de stad in rij word ik elke keer weer overdonderd door de hersenloosheid van de zaterdagmens.

De zaterdagmens kenmerkt zich aan het gebrek aan hersenactiviteit. Een duidelijke afwezigheid van enige logica. Waarom, weet ik niet. Misschien omdat ze de hele week hard gewerkt hebben en hebben besloten dat ze daarom op zaterdag het recht hebben om compleet achterlijk te zijn, wie zal het zeggen. Natuurlijk is het niet helemaal eerlijk om de zaterdagmens over een kam te scheren. Daarom heb ik dit type mens ingedeeld in twee groepen. De harde werkers en het vakantie mens. De harde werkers ook wel bekend als stresskippen worden gekenmerkt door hun streven sneller te lopen dan de snelheid van het licht. Zijn compleet gefocust op niets. Kijken niet uit. Botsen tegen iedereen op en zijn niet bekend met het woord “sorry”. Het vakantie mens daarentegen geeft zichzelf het recht zo langzaam te lopen, dat een gemiddelde schildpad jaloerse blikken zal werpen. Ze worden niet zelden aangereden door onschuldige fietsers en hebben een weergaloos talent voor het uitkiezen van de minst praktische plek om stil te gaan staan.

Vandaag heb ik de bewuste keuze gemaakt om de stad toch in te gaan. Ik ging het eerste stuk je op de fiets maar na 5 maal bijna omvergelopen te zijn besloot ik dat het wel genoeg was geweest. Te voet verder. En dat inspireerde me om de volgende beslisboom om te stellen

Ik hoop dat jullie er wat aan hebben =)
Zo niet, dan wens ik jullie gewoon een heeel fijn weekend!

Eerste blogje

Omdat ik zo nu en dan ook eens in het Nederlands kwijt moet wat er allemaal in mijn hoofd omgaat heb ik dit blog gecreëerd. Hyves is inmiddels verleden tijd.. Dan moet je toch wat...