Het was donderdag avond, en een ijzige koude wind sneed in mijn wangen. Ik had net een half uur overgewerkt en ik verlangde ernaar om met een lekker deken om en een kop thee op mijn bed neer te ploffen en een filmpje te kijken. Maar eerst moest ik de reis naar huis afleggen. Normaal gesproken is dat 15 minuten op de fiets. Ik was nog maar net onderweg toen er een vreemde man op een fiets aan de andere kant van de weg fanatiek begon te zwaaien en riep dat er 100 meter verder op politie stond te controleren op verlichting. Hij had net een boete van 40 gekregen en vond blijkbaar dat is een dergelijke boete niet verdiende.
Ik bedankte de man in kwestie vriendelijk en veranderde acuut van richting. Mijn omweg kon beginnen. Uiteraard raakte ik de weg kwijt. Toen ik eindelijk weer een weg vond die ik wel kende kwam ik helaas tot de conclusie dat die weg me rechtstreeks naar het politiebureau zou leiden. Aangezien het mijn doel was geworden juist de politie te ontlopen in verband met boete-ontwijkend-gedrag was dat dus niet heel erg praktisch. Nogmaals veranderde ik van richting. Na 3 extra gefietste kilometers kwam ik eindelijk thuis aan. Zonder boete. Ik zette een kop thee, plofte neer op mijn bed en gooide Bridget Jones: The Edge of Reason in de dvd speler. Mijn avondje relaxen kon beginnen.
Ik zou graag van de gelegenheid gebruikmaken om tegen de vriendelijke vreemdeling op de fiets aan de overkant van de weg te zeggen: Jij bent mijn held van de dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten