Een ruwe diamant

Aladdin was vroeger al één van mijn favoriete films en toen ik de film gister weer eens opzette werd ik meteen weer helemaal blij. Een overdosis leuke liedjes en ook mijn lachspieren hebben weer een goede work out gehad. Naast alle leukigheid die ik me nog herinner van vroeger viel me deze keer nog meer op. Namelijk een heel mooi moraal waar ik me wel in kan vinden. Die overigens niets te maken heeft met de lampen van de blokker waar Herman Finkers is zijn liedje Aladdin over zingt.

Aan het begin van de film wordt het verhaal geïntroduceerd door een handelaar. Een grappig klein Arabische ventje die ons weet te vertellen dat het verhaal zal gaan over een jongeman die meer was dan hij leek. Een “ruwe diamant”. De jongeman in kwestie is natuurlijk Aladdin.

Aladdin is een kansarme bedelaar. Die samen met zijn aapje Aboe leeft van gestolen waren. Het komt dan ook meer dan eens voor dat hij met de stadswachten op zijn hielen rent voor zijn leven.

Natuurlijk kent dit verhaal ook een slechterik. Jafaar. Deze vreselijke man, die zoals alle slechteriken van Disney lang en dun is en slangachtige trekken vertoont, wil een magische lamp in zijn bezit hebben. Maar helaas voor Jafaar, heeft alleen een ruwe diamant toegang tot de grot der wonderen.

Als laatste mogen we de prinses niet vergeten, zij is namelijk de reden dat alles misloopt. Als zij niet was gevlucht, had ze Aladdin niet ontmoet, was hij niet opgepakt en was hij niet naar de grot der wonderen gestuurd. Maar dat ter zijde. In de grot vindt onze straatrat de lamp, maar houd hem zelf in plaats van hem aan Jafaar te geven. En dan ontmoeten we “geest”. Die drie wensen in vervulling kan laten gaan.

Natuurlijk wil Aladdin eerst het hart van de prinses winnen, door prins te worden. Zo gezegd zo gedaan. *hocus pocus* + *poef*. Gehuld in dure kleding en met een aap die vanaf nu door het leven gaat als olifant overwint hij het hart van de prinses.

Maar Jafaar hebzuchtig als altijd doet er alles aan om de lamp in handen te krijgen. En helaas voor Aladdin gebeurt dit ook. Jafaar wil alleen maar meer meer meer. Meer macht, meer geld. En helaas voor hem eindigt hij als geest in een lamp.

Nu is de vraag welke conclusies kunnen we hieruit trekken?
Om te beginnen is Aladdin arm en kansloos. Hij is een niets, een niemand. Toch is hij de ruwe diamant die Jafaar nodig heeft om de lamp uit de grot te halen. Wat is dan de kwaliteit van die ruwe diamant? Hij heeft een goed hart. Waar moed en wijsheid als vanzelf uitvloeien. En die staat compleet los van rijkdom en kom-af. Zoals een diamant is zijn goede onbreekbaar, maar heeft zelf de kracht om alles te breken. Aladdin wil alleen maar de liefde van de prinses, voor niets anders kan hij wensen. En daarom wenst hij de geest vrij.

Jafaar daarentegen is vreselijk hebzuchtig. Hij is met niets te vrede. Hij wil constant meer (Meer MEERR!!!). Helaas voor hem wordt dit zijn valkuil. Als sultan was hij niet machtig genoeg dus wilde hij tovenaar worden, maar een geest was machtiger dan een tovenaar. Dus was zijn laatste wens om geest te worden. Ieder voordeel heeft zijn nadeel. Zo zit deze hebzuchtige man voor altijd gevangen in een lamp. Onderdanig aan ieder mens die zich de meester van de lamp kan noemen.