WEEKEND!!!

Vrijdag was het weer community work afternoon. In plaats van ploeteren in de tenten of in de tuin mocht ik helpen in de keuken! Er moest een BBQ voorbereidt worden. 7 kilo aardappels wassen, in partjes snijden, kruiden en de oven in. Daarna sla wassen, sla snijden en een dressing maken. Omdat het zo onwaarschijnlijk droog is buiten besloot ik dat het niet zo’n gek idee was om het gebruikte water op de planten te gooien ipv weg te spoelen. Dus kom maar op met die Nobelprijs! De tijd vloog voorbij en plots was het 16:00 uur. Ook wel bekent als tea break! Er was appelsap (gemaakt van onze eigen appels), appelcider (dito) en er waren koekjes!!!!! GEWELDIG! Natuurlijk wel supergezonde suikerloze koekjes, maar koekjes desalniettemin! (how exiting!) Na de teabreak dook ik de keuken weer in om de laatste hand te leggen op mijn nobele taak (het snijden van mijn eigen aubergine). Toen ik hoorde dat er een BBQ zou zijn sprong ik op en neer als hyper klein kind die net een kindersuprise en een flesje kinder cola had verorberd. Maar al snel realiseerde ik me dat dat waarschijnlijk in zou houden dat ik (as usual) opgescheept zou zitten met brood en sla. Of brood, tofu, en sla (de variatie woehoee). Ik eet hier elke dag brood en sla. Natuurlijk ben ik hartstikke blij dat ik hier goed te eten krijg, maar als ze hier mogen genieten van worst en hamburgers mag ik ook iets eten wat ik lekker vind. Dus ben ik naar de supermarche gegaan om een aubergine te kopen. Gewoon een klein projectje om te kunnen bitchen. Ik vond dat ik het verdiend had. Om kwart voor 7 was het dan eindelijk zo ver. Chrisoff stond als een echte man met zijn tang in de aanslag bij de BBQ. Er waren tofu stokjes, met courgette en ui gemarineerd in een soya marinade voor de vega’s, en braadworst en hamburgers voor de rest. Maar het volgende maakte deze BBQ wel heel spannend. Er was bier, wijn en aperitief en er was mosterd, ketchup en mayonaise!!!!! Ongelofelijk!!! Om 8 uur was iedereen verzadigd. En om te compenseren voor al het vlees en vet werd er ’s avonds een dansfeestje georganiseerd. Een zaal vol schaamteloze oude dronken mensen die compleet los gaan op muziek uit de prehistorie. Natuurlijk deed ik vrolijk mee. Zaterdag werd ik wakker en mijn enkel voelde een beetje pijnlijk. Niet ernstigs dacht ik, heb ik wel vaker. Dus bleef ik vrolijk doorlopen. De pijn werd steeds erger en erger. En na een tijdje rade Susie (hij heet eigenlijk Daniel) me aan om te rusten er een ijs op te leggen. Ik parkeerde mijn billenfront op een bank in de eetzaal en instaleerde het koud gevaarte. Na 2 uur stil zitten kwam ons EHBO persoon tevoorschijn. Ze concludeerde dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik werd met grof geweld in de pick-up bus gegooid en Matthias wenste me succes: “Break a leg”. (je wordt bedankt). In het ziekenhuis moesten we wachten en wachten tot er een verpleegster kwam die geen Engels sprak, gevolgd door een zuster dus een beetje Engels sprak. Ik moest mijn ID en verzekering laten zien, en wat informatie op een post-it krabbelen. De zuster in kwestie keek bedenkelijk naar mijn naam een vroeg: “Is dit je meisjes naam?” Waarop ik natuurlijk antwoordde: “ja”.
– “ So you’re not married?
– “No.”
(opvallend de Franse zuster spreekt in mijn verhaal zowel Engels als Nederlands)!
Toen dat duidelijk was vroeg Sid me ten huwelijk. Maar na 2 minuten bedacht hij zich. Hij is al verloofd. Maar ik ben welkom om champagne te komen drinken op de bruiloft. Komt me stiekem veel beter uit. Na een lang en onduidelijk intake gesprek werd ik in een spectaculair klein kamertje gepropt. Met een ladekast vol met enge en toch fascinerende voorwerpen. Sid toverde zijn slogan boek tevoorschijn en na 1 slogan voorgelezen te hebben kwam de dokter binnen. Hij martelde me om te concluderen dat het waarschijnlijk niet gebroken is. Maaar ik mocht wel naar het spannende x-ray kamertje. Natuurlijk moesten ze eerst weten of ik zwanger was. NEE. Het wachten kon weer beginnen. In de hoop dat het lezen van slogans het tevoorschijn komen van de dokter zou versnellen haalde Sid nogmaals zijn boek uit zijn broekzak. “Pick a number between 3 and 59” zei hij. Ik koos nummer 33. en die gold als volgt: “Don’t bring things to a painfull point”. De ironie. Zuster nummer 3 kwam binnengelopen met een jonge Franse knul met een trainingsjack. Hij zou ons wel naar de X-ray kamer brengen. Ik ging door 3 verschillende delen van het ziekenhuis, de een nog lelijker dan de ander en eindigde uiteindelijk in een slecht verlichte bunkerachtige kamer. Het had een horror film kunnen zijn. Natuurlijk mocht ik mijn voet er niet afzagen maar werd die wel in de meest onmogelijke hoeken gekeerd om een mooi plaatje te kunnen maken. Daarna werd ik weer terug naar mijn kamertje gerold. Het wachten kon weer beginnen. Nog voordat Sid de tijd had om zijn slogan boek erbij te pakken kwam de dokter verstrooid binnen. Het is niet gebroken *HURRAY* maar ik mag 2 weken niet lopen *BOEEEE*. Ik moest zelf even langs de apotheek om een spalk, pijnstillers, spierontspanners, en troep tegen de zwelling te halen. Want daar doen ze niet aan in het ziekenhuis. Stel je voor, heb je iemand in een ongezellig wit met blauw kamertje gedumpt moet je ze nog iets geven tegen de pijn ook!!

Anyways.
Ik mag nu twee weken oefenen met niks doen. Wish me luck!