Omdat zondag een uitzonderlijk waardeloze dag was (ik noem een pak yofu die besloot te barstenin mijn tas, dus tas onder de prut), hoopte ik dat maandag beter zou zijn. Helaas. Want maandag was, en bleef gewoon vrolijk maandag. Het is dan ook geen verassing dat ik op het nippertje op tijd was voor mijn trein naar Frankrijk (ik geef vogel de schuld, gewoon omdat het kan). Het eerste gedeelte van de reis ging prima, tot er in Rotterdam een stel Hagenezen instapten die te achterlijk waren om hun eigen veters te strikken, en het dragen van een Prada bril tot het hoogste doel in hun leven hadden benoemd. Prima, niks mis mee. Ze waren verder best aardig, maar om nou te zeggen: mijn favoriete reisgezelschap? Nee. Gelukkig zat er ook een gevalletje “stuk in pak” in de trein. Tres Tres Jammie. Half lang krullerig haar en een mooi pak, met een uitstraling van heb ik jou daar. Je kunt wel begrijpen dat dat de nettowaarde van mijn reis wel enigszins verhoogde.
De trein arriveerde in Parijs en ik mocht met mijn koffer en 3 tassen over Gare du Nord slenteren. Volgens mij was de koffer zwaarder dan ikzelf. En wat lengte betreft ben ik slechts de koffer vermenigvuldigd met factor 1.25. Ook niet ideaal. Ik moest me de Metro naar naar Gare d’Austerlitz. Bij te ticket automaat voor de metro wilde een man mij “helpen”. Met als gevolg dat hij vond dat ik 12 euro voor een …? Kaart moest betalen. Dus ik drukte op ANNUULEER. Toen vond de meneer dat ik ook best een kaart voor 5 personen kon aanschaffen (lijn 5 --> 5 personen LOGISCH!?!!!??!).. Maar helaas voor meneer was ik niet vergeten mijn brein mee te nemen. En was mijn Franse taalbegrip goed genoeg om te begrijpen dat ik opgelicht werd. Toen ik eindelijk zelf zover was om het goede kaartje te kopen, vroeg een Nederlandse man mij of ik nog een kaartje nodig had. Met een gratis kaartje op zak ging ik verder naar de metro. Lijn 5 richting Place d’Italie.
Het laatste stukje reis ging voor mijn gevoel vrij snel. Waarschijnlijk omdat ik 3 uur heb liggen slapen. Eenmaal in Limoges aangekomen mocht ik wachten. In de zon. (wat vervelend). Na 20 minuten begon ik me af te vragen of ze me vergeten waren. Net op het moment dat ik na lang proberen eindelijk iemand aan de telefoon had (een telefoon opnemen is best lastig) werd er getoeterd en riep iemand heel hard mijn naam. Gelukkig.! Gered!
Om half 6 reden we het terrein van Dechen Choling op. Het was een feestdag, en we kregen een feestmaal. Bestaande uit kaas (hele jonge smaakloze kaas, maar kaas desalniettemin). Cake, aardappeltjes, chocola, broccoli, champignonragout, wafelrolletjes, speciale Tibetaanse cake gemaakt van deeg, boter, heel veel sterke drank en zoveel suiker dat je je ernstig begint af te vragen of je niet op zand zit te kouwen. Daarnaast werd er nog rode wijn of sake geserveerd. Natuurlijk was ik even vergeten dat een combinatie van pijnstillers en alcohol niet ideaal is. Maar, enfin. Ik heb in ieder geval lekker kunnen slapen.
En dan hieronder wat foto's...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten